How many deaths will it take ’til he knows
that too many people have died?
Bob Dylan
Που είσαι πραγματικά ελεύθερος; Και ποια ελευθερία να συγκρατήσω απ’ όλες τις ιστορίας; Δεν τον ζήτησαν αυτόν τον κόσμο, τον βρήκαν έτοιμο, τσαλακωμένο, ερειπωμένο, λαβωμένο. Και τα πλοκάμια της ιστορίας επεμβαίνουν τώρα στη ζωή τους, σαν να προσπαθούν να τιθασεύσουν έναν νου που διαρκώς προσπαθεί να δραπετεύσει απ’ τους δεσμώτες του.
Αυτοί οι δεσμώτες δεν είναι διόλου όσοι βαστάνε τα μαστίγια και τις αλυσίδες, είναι όσοι θρέφουν το τέρας του ρατσισμού, του ανθρώπινου εξευτελισμού, της απανθρωποποίησης, του θανάτου…όσοι δίνουν σε άλλους τα μαστίγια και τις αλυσίδες.
Αυτό είναι το τέρας που βυσσοδομεί κάθε σκέψη που δεν θες να αποφύγεις και ευδαιμονεί όσο εσύ δεν αμφισβητείς αυτά που ακούς, όσο αφήνεις να σε καθησυχάζουν οι άλλοι δεσμώτες, όσο το κακό του «άλλου» συμφέρει έστω και λίγο τα απατηλά, βραχύβια σχέδιά σου. Εξυπηρετώ
Αυτό το τέρας το κοιμίζουν οι εφήμερες κουβέντες της ειρήνης, της δημοκρατίας, της ισότητας και της αδελφοσύνης…το κοιμίζουν, δεν το σκοτώνουν.
Μιλάμε σήμερα σαν να έχουμε ήδη στήσει τα θεμέλια πάνω στα οποία οικοδομούμε έναν πολιτισμένο κόσμο, ο οποίος γνωρίζει μόνο την ειρήνη, την δημοκρατία και όλες αυτές τις λέξεις που εκφωνούν απ’ το βήμα όσοι δεν αμφισβητούν, δεν προβληματίζονται, δεν διερωτώνται για αυτόν τον κόσμο που θέλουν να οικοδομήσουν.
Μα το τέρας είναι εδώ για να μας κρατά ξάγρυπνους, να μας υπενθυμίζει να φοβόμαστε ότι μια μέρα θα χτυπήσει και τη δική μας πόρτα, όπως χτυπά τόσες άλλες σ’ αυτόν τον κόσμο. Ακούμε τα βήματά του, αντικρίζουμε τη μορφή του, αλλά κλείνουμε την κουρτίνα και ανακουφιζόμαστε που δεν ήρθε σ’ εμάς. Αλλά βαθιά μέσα μας ξέρουμε ότι τίποτε δεν το εμποδίζει να έρθει παρά μόνο οι εαυτοί μας, οι συνειδήσεις μας, η ανθρωπιά μας.
Προσκυνημένοι, υποταγμένοι, ανελεύθεροι στο ιδεολόγημα που τους συμφέρει, οι δεσμώτες καιροφυλακτούν και σπείρουν το ευαγγέλιό τους, ψιθυρίζοντας απ’ άκρη σ’ άκρη, σκοτώνοντας ιδέες, βασανίζοντας σώματα, μόνο και μόνο για να σμιλέψουν κι άλλους δεσμώτες. Αυτός ο πικρόχολος ύμνος τους μαγεύει τ’ αυτιά του ανθρώπου που είναι έτοιμος να το ακούσει, που είναι έτοιμος να φυλακίσει και όχι να φυλακιστεί, που είναι έτοιμος να υποκύψει στον φόβο του τέρατος που ονομάζεται πόλεμος, μόνο και μόνο για να πουλήσει την αδύναμη ψυχή του σ’ ότι θα τον κρατήσει ζωντανό άλλη μια ημέρα.
Το τέρας κοιμάται, και εμείς ξύπνιοι αναρωτιόμαστε εάν είναι ηθικό ή πολιτικά ορθό να ονομάσουμε τον όλεθρο «γενοκτονία» ή πόλεμο…μα ξέρουμε ότι παραμένει όλεθρος, έμπροσθεν του οποίου στέκεται γονυπετής μια απαθής ανθρωπότητα. Αναλώνονται εάν πρέπει να μιλούμε για την Παλαιστίνη, το Σουδάν, την Ουκρανία, ενώ πρέπει να μιλούμε για τον Άνθρωπο.
Και ο μόνος τρόπος για να νικήσεις τον δεσμώτη μέσα σου είναι να συνειδητοποιήσεις ότι η ειρήνη, η δημοκρατία, η ισότητα δεν είναι απλές λέξεις που εύκολα μπορούν να ειπωθούν, αλλά διαρκείς διεκδικήσεις και ότι δεν αρκεί να κρυφοκοιτάξεις απ’ το παράθυρό σου, αλλά να το ανοίξεις και να αφεθείς στην δίνη του κόσμου, θυσιάζοντας λίγη απ’ την καλοσύνη σου, λίγη απ’ την εμπάθειά σου για τον άνθρωπο που του τα στέρησαν προτού καν υψώσει τη φωνή που εσύ εύλογα έχεις, γιατί εσένα δεν σου συστήθηκε ποτέ αυτό το τέρας, ούτε σε παραπλάνησε να το ακολουθήσεις, απλώς σε πλάνησαν να πιστέψεις ότι δεν υπάρχει καν…και ίσως αυτή να είναι η φοβερότερη απ’ όλες τις τρομοκρατίες: η αποσιώπηση της αλήθειας και ο παραγκωνισμός του ολέθρου, γιατί όσο εμείς συζητάμε για ένα τέρας που δεν έχουμε δει, αμέτρητες ψυχές χάνονται ματωμένες αναμένοντας ακόμα μια απάντηση στο ερώτημα «γιατί»;
Άκου τον άνεμο που φέρνει το μακρινό θρήνος ενός ανθρώπου στο κατώφλι σου, και που ξέρεις, ίσως να καταλάβεις ότι είναι κάτι γνώριμο, όχι επειδή τον γνωρίζεις, αλλά επειδή σου μοιάζει…έχει ένα ζευγάρι μάτια και κοιτάει, ένα ζευγάρι αυτιά και ακούει, όπως εσύ, και ένα στόμα φιμωμένο που περιμένει από σένα να γίνεις η φωνή του. Άκου τους ψιθύρους του και καν’ τους κατακραυγή, άκου το κλάμα του και καν’ τον ύμνο οικουμενικό. Και αναρωτήσου στο τέλος, ποιος στ’ αλήθεια πολεμάει; Αυτός που πάει στον πόλεμο ή όλοι εμείς οι λιποτάκτες που του είπαμε όχι;
Μυρτώ Ανδρώνη
17 Νοεμβρίου, 2025
Views: 23
